Shakingtree's Appreciative Inquiry into Meaning

Kroniek van een opgeschud leven

Tijd

Onwillekeurig denk ik terug aan een scene uit de documentaire I am not your Guru. Daarin ontmoet de kijker een jongen die gebukt lijkt te gaan onder de strengheid voor zichzelf en uit het leven wil stappen. Vragend naar zijn nog jonge leeftijd drukt levenscoach Tony Robbins de jongen op het hart dat hij nog tijd genoeg heeft. Meer dan genoeg tijd om zijn eigen weg te vinden en te genieten. “Kijk, nu begin je te ontspannen.”, zegt Robbins wanneer hij zijn handen op de schouders en borst van de jongen legt. De jongen valt huilend in Robbins’ armen en even later volgt een spontane crowdsurfing. Er is dus tijd?

Tijd. Het is een fenomeen waar ik logischerwijze deze weken veel mee bezig ben. De nieuwe commercial van KWF-kankerbestrijding gaat over tijd. “Tijd vul je met ervaringen. (…) Sommige tijden blijven je bij en andere juiste helemaal niet. Eigenlijk weet je pas  echt wat tijd is, als het niet meer vanzelfsprekend is.”

Mijn tijd is niet meer vanzelfsprekend. Maandag hoorde ik dat er nog best het een en ander te doen was met Gezwellie. Woensdag begreep ik tot mijn ontsteltenis dat de tumor ook in mijn slokdarm zit en het vocht in mijn buik heel waarschijnlijk een uitzaaiing zou zijn. Ik ging naar huis met een boodschap van een snel eindigende tijd. En vrijdag bleek dat de vochtpunctie geen kanker aan het licht bracht. Zou mij, ons, dan toch meer tijd gegeven zijn? Wie het weet mag het zeggen. Morgen, dinsdag, volgt nog een kijkoperatie. Een kleine ingreep, om nog eens te controleren of echt niets te zien is en te kijken hoe Gezwellie – 14 centimeter woekerend wild – erbij ligt. Bij pech zijn we terug bij af. Bij geluk volgt een nieuw stuk achtbaan vol gevaarlijke bochten. De chemo’s die dan als eerste zouden volgen, daar breek ik mijn hoofd nog niet echt over. Althans, minder vaak dan over de operatie. Deze biedt kansen, maar ook sloten vol onzekerheid. Veel doorvragen, onderzoeken, afwegen. De tijd nemen dus.

Tijd. Na het onverwacht positieve telefoontje van vrijdag was ik behoorlijk boos dat de toekomst van mijn tijd weer een ander perspectief kreeg. Ik wilde leuke dingen doen. Naar Sep kijken, met hem spelen en wandelen. Samen zijn. Vrienden zien, schrijven en boeken lezen. Dat allemaal doen we nog steeds. Maar het vooruitzicht weer een nieuwe bocht door te moeten voelt drukkend. Ik wilde omarmen en verzoenen. Zoals ik ook nu trouwens weer probeer dat te doen.

Tijd is vloeibaar nu. Geen idee hoeveel mij nog gegeven is met mijn familie en gezin, met vrienden, collega’s en partners in crime. Dan heb je het gevoel respijt te hebben en dan weer staat er druk op de ketel. Je zit in de wachtkamer ‘Duidelijkheid gezocht.’ Snel gaat dat allemaal niet omdat tijd, lees haast, steeds danst met zorgvuldigheid en logistiek.  De tijd stelt veel vragen aan mij.

Hoe groot kan je denken en doen als wachten de enige zekerheid is? Die elk moment kan worden onderbroken door medische handelingen die misschien wel heel belangrijk zijn, maar in belang anders wegen dan de schoonheid en liefde die ook meedingen om kostbare tijd? Is nietsdoen en ‘zijn’ nog onderdeel van het leven…lummelen? Ja, zegt de commercial eigenlijk. De natuurlijke neiging tot het in een kort tijdsbestek persen van al het goede des levens, neigt voor mijn gevoel in elk geval tot kwaliteitsverlies.

(biecht: veel van wat ik voortbreng ontstaat op het laatste moment, na eindeloos lummelen en vervolgens doordenken en schaven. Ik probeer dat steeds meer te zien als onderdeel van wie ik ben, zonder het te verbeteren. Tegelijkertijd heb ik ook mogen ontdekken dat een beginnentje, hoe slordig ook, de aanzet is tot beweging. Die eerste zin doet stromen.)

Wat is tijd eigenlijk in een tijd als die ik nu beleef? Nou, heel concreet: tijd kan een versneller zijn. Als je tegen instanties zegt – als dat echt aan de orde is  natuurlijk – dat de kans groot is dat je snel dood gaat, dan kunnen dingen ineens wel, die zo logisch zijn, maar zelden lukken. Daar kunnen en moeten we van leren in minder urgente tijden.

Tijd kan ook een nuttige vertrager zijn. Deze blog is dat bijvoorbeeld voor mij. Een instrument om met aandacht terug en vooruit te denken, te voelen en te ervaren. Om die reden ook begeleid ik zo graag goede gesprekken. Ze vertragen de tijd. Zorgen voor vooruitgang door stilstand. De tijd en mijn verbinding daarin met anderen zorgen voor taal en toebehoren die er eerst niet waren. Hoeveel groter had dat nog kunnen worden als ik in de voorbije 20 jaar dagboeken had bijgehouden? 😉  Overigens zijn er veel blogreacties waar ik nog op wil voortborduren, maar je kunt je tijd maar een keer besteden. Komt.

De tijd als verdiepende  factor. Wat er gaande is zorgt ervoor dat mensen behoorlijk dichtbij komen. Dat is bijzonder om te beleven. Ik leer mensen op heel nieuwe niveaus kennen. Er ontstaan verbindingen geen verklaring  behoeven, maar slechts gekoesterd hoeven te worden. Dankbaar.

Nog 7 uren tijd om wat nachtmerrie-vrije uurtjes slaap te vangen voor aanvang van de kijkoperatie. Goed nacht vrienden.

PS.  Tussenkopjes en de toepasselijke andere video’s die ik nog bij deze blog wilde volgen volgen later, want ik heb ruzie met zowel mijn eigen spullen als met de computer van het ziekenhuis. 

Vorige

Niet-weten

Volgende

Regels en Rust

12 Reacties

  1. Mieke

    Niels, dank voor het delen van je mooie woorden.

    Ik ga zo naar de club in Den Haag. Hen heb ik vorig jaar al over jou verteld. Ik neem vandaag de tijd om met hen aan jou te denken.
    Mieke

  2. Misschien kun je je richten op ruimte. Ruimte omvat tijd en brengt je in het nu.

    Prachtig omschreven Niels.
    Pijnlijk Prachtig.

    Wordt vervolgd.
    ⭐️

  3. Het is dinsdagochtend half negen op het moment dat ik dit schrijf. Je bent misschien al klaar met de kijkoperatie, ik heb geen benul hoelang zoiets duurt. M’n dochter (vier maanden alweer) net weer in bed gelegd voor een dutje en ik zit met een kop thee in m’n hand op de bank, een van de poezen op schoot. Facebook even doorscrollen en me mee laten voeren door wat ik tegen kom. Jouw verhaal. Ik beslis dit moment van rust even beter waar te nemen. Dank je Niels.

  4. Erik Visser

    Niels man, ik ben helemaal weggevallen in stilte sinds ik het weet. Ik wens je heel veel liefdevolle, nuttige waardevolle tijd die de tijd doen vergeten en het moment in bloei zet.

    Ik wil langs komen, naast je zitten, je helpen waar ik kan. Ik heb tijd en ik deel die graag met jou. Maar aan de andere kant wil ik je ruimte geven in een tijd waar je ook geleefd wordt door alles en iedereen.

    Mijn hart, mijn deur, mijn tijd is open voor jou en je naasten. Kom maar door.

  5. Tijd om het perspectief op tijd – iets met een begin en een eind – te herzien. Mooi hoe jij dat beschrijft, en het doet me terugdenken aan deze beschouwing over de dimensies van tijd en ruimte van Allan Watts: https://www.youtube.com/watch?v=NWnVpUpehRI Zit vol humor en doordenkers over hoe we tijd beleven en wat er verder nog mogelijk is… Ik wens je op elk moment een sterk hier-en-nu-bewustzijn!

  6. Prachtig blog Niels.
    Tijd en verlammen- begrippen waar ik al jaren mee worstel. Realiseer me nu met een schok dat ik die tijd heb. En dat dat morgen anders kan zijn.
    Voor jou is het al anders.
    Wat gun ik je tijd – heel veel tijd.
    Sterkte.

  7. Marije Jonkman

    Prachtig Niels

  8. Cees

    De wijze waarop jij van tijdloosheid kunt genieten heeft eeuwigheidswaarde…

  9. Ja, herkenbaar Niels.

    In mooie gesprekken – in echt contact – verdwijnt de tijd, kom je samen buiten de tijd. Zo beleef ik dat, in gesprekken, in de dans, met dieren en mensen en in de natuur. Of sommigen noemen het de eeuwigheid in het moment, het eeuwige NU etc.
    Woorden worden gemakkelijk cliché. De jouwe niet – prachtig.

    Ik wens je alle verbinding toe om zonder tijd te kunnen leven.

  10. Ellen van Bodegom

    Hi Niels,
    Wat verdiep je en geef je me weer ‘voer’ om over na te denken. Dank je. Even geef je de tip in je videoblog aan dat je blij wordt van een berichtje over wat ons bezighoudt. Geven we je daarmee meer terug dan alleen maar sterkte en houd je taai? Het voelt soms zo ‘hol’ en zo machteloos deze woorden. Dus misschien kan ik je met onderstaande wat inspiratie terug geven :).

    Naar aanleiding van je verhaal dacht ik aan het gesprek dat ik vorige week met collega Arjan had over zen, keuzes maken, stilte en zijn. Keuzes worden vloeibaarder door tijd zoals je schrijft. Dat komt binnen. We, ik, wacht(en) te lang met tijd ‘te nemen’ zolang het kan.
    In eens komt daar het citaat
    ” In de stilte zie je jezelf
    en wie niet stil kan zitten
    ziet zichzelf gewoon niet staan” (Rients Ritskes, uit het boek Zen en Keuzes maken).
    De tijd nemen om stil te staan. Ik ga mijn dagelijkse meditatie momentje weer eens oppakken. Dank voor het delen. Denk aan je.

  11. Dag Niels, door Marielle Tromp lees ik nu je blog. Bedankt voor het tonen van je kracht en kwetsbaarheid. Je reflectie op ‘de tijd’ is echt een reminder om de kwaliteit van leven te koesteren. Op weg naar mijn chronisch zieke zusje is het lezen van jou blogspot een vorm van bemoediging en troost.
    Met vriendelijke groet, Nel Taal

  12. Mary en Gert Maarseveen

    Lieve Niels,

    Met verbijstering en verwondering hebben we jouw blog gelezen over de rollercoaster waar je nu in zit. Al die bochten, vertragend en versnellend, met diepe dalen en dan weer mooie vergezichten. Tijd, wat is dat relatief. Leef nu en omarm alles wat je lief is.

    Heel veel sterke!

    Liefs,

    Gert en Mary

Geef een reactie

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén